Тэд тэнгэрээс унаагүй

Тэнэмэл хүүхдүүд Монголд
Тэнгэрээс унав гэж үү
Тив алгассан ганзгынхан
Тэвэрч дүүрч ирэв үү
Гадаа хөлдүү гудамжинд
Галт тэрэгний зогсоолд
Орон сууцны хонгилд
Орц шатны буланд
Аав ээжийн энэрэл дутсан
Энэ хүүхдүүд Монголын үрс
Эрхт төрөөс халамж нэхсэн
Энэ багачууд Чингисийн удам
Тэнэмэл хүүхдүүд
Тэнгэрээс унаагүй
Далайн чанадаас
Дайгдаж ирээгүй
Тэд бидний
Ядуурлын хөрснөөс ургасан
Хавар салхинд дэлбээгээ
Гөвж мэдэх цэцэгс
Ирээдүй хойч үе минь гэж
Ичихгүй худал яриад яана
Харааны шилээ зүүгээд
Хамар доорхоо харахсан
Хамуу хорхойд баригдсан
Халтар жаалд туслахсан
Уусан сархадныхаа лонхонд
Ус дүүргээд өгөөчээ
Ууч сэтгэл байвал та
Сүү аягалж хайрлаач ээ
Тэнэмэл гүйлгачин жаалууд
Тэртээ тэргүй та бидний
Хаалга үүдийг тогшин
Хайр халамж горьдоно
Гэртээ оруулахгүй хөөвөл
Гомдоод тэд явчихна
Гэвч хөөрхий тэд буцаад
Горьдлого тасрахгүй ирнэ.
Дахиад халгаахгүй буцаавал
Далай гатлан одно
Том болж ухаажаад
Тооцоо хийхээр ирнэ
Хүнлэг энэрэнгүй нийгэм
Байгуулах гэснээ мартсан уу
Хүүхдээ золбируулж байж
Байгуулж болдог юмуу?
Хоёр саяулаа Монголчууд
Хэрмэл тэнэмэл болох уу
Үрээ гаргуунд нь хаявал
Үйлс заяа минь харлана
Төрөх мөхөх орчилд
Төрийн минь сүлд хазайна
Энэрэл хайр дутсан
Энэ багачууд биднийх шүү
Төр засагт гар тоссон
Тэр жаалууд Монголынх шүү
Хорвоо дахинаар гуйланчилж
Хог ухаж явах уу?
Тэд ингэж асууна,
Тэр цаг холгүй.

Suddenly

Гэв гэнэтхэн шуурга шуурч бас гэв гэнэтхэн нар гардаг шиг

Бичгийн машин дээр бүжиглэнхэн байсан хуруунууд минь гэнэтхэн гацаж

Гэнэтхэн л би хэдэн мянган жилээр хөгширсөн

Юу ч болоогүй байхад нулимс минь огшиж

Юу ч болоогүй байхад асгартал бороо орсон

Уйлах гэж байсан сэтгэл минь тайтгарч

Урт удаанаар түүнийг би санасан

Хэзээ ч хараагүй, хэзээ ч учраагүй

Хэзээ ч учрахгүй ч байж мэдэх түүнийг

Ганцхан удаа мэдрэхсэн.

Trying to exist

Өөрийгөө хүнээс үхтлээ харамлах

Өөрийгөө зөвхөн өөртөө л зориулах

Өөрийн бодлоо өөртэйгөө л хуваалцах

Өвдөж шаналсан ч, баярлаж хөөрсөн ч , чив чимээгүй- Зөвхөн бичих

Бүх зүйл өнгөрчихсөн болохоор “Байсан” гэж бичих

Байгаа зүйлс хэзээ нэгэн цагт “Байсан” л болох

Гэвч зарим нэг зүйл, зарим дурсамж, зарим хүн хүртэл

“Байсан” гэж дурсагддаггүй нь “Хатуу өөдгүй хорвоо”

Right now "I'm a Flower"

Яг одоо би “Цэцэг”

Чи миний навчинд жоохон ширүүхэн хүрэхэд би үхэж

Чи миний дэлбээнд уруулаа хүргэх төдийд би амилна

Энхрий, зөөлөн , булбарай энэ бүх үг зөвхөн надад зориулагдаж,

Ертөнц дээрх бүх ганц зүйлийг чи намайг гэж бодоорой

“Ганц”, ганцхан л бүхэн

Сар, Нар, Ганцхан ширхэг шаргал навч...

Simple history of love

Би чамд хайртай, би чамайг мартахгүй гэж би 3 жил шаналсан

Би чамайг үзэн ядаж байна, би чамаас сайхан амьдрана гэж 3 сар хорссон

Харин үлдэх амьдралаа хэн нэгэнд өгөхөө 3хан минутанд шийдчихсэн атлаа

Хэн нэгэнд дахин итгэж болох эсэхээ

30 жил тунгааж л сууна.

Тийм болохоор “Чи надад өртэй”

Зарим нэгэн үгс

Чиний нүдний хэлэх олон үгийг ойлгох гээд

Удаахан шиг харчихсан чинь

Чиний нүдний утга чихэнд минь хоногшчихоод

Гарахыг хүсэхгүй намайг зовоожээ.

Юу гээч Хүн гуай

Би өдөр ирэх тусам

Уусч байна.

Хүмүүсийн дунд...

Навчис унахад ахиад л

Ширхэг бүрийнх нь сайхныг гайхан

Шиврээ бороонд ганцаар алхахнээ.

Ямар ч хүсэлгүй бичих гэж бичсэн шүлэг ямар ч амтгүй

Харин сэтгэлийн гүнээс гарсан тэр шүлэг

Тэр шүлэг миний танихгүй хүнийх

Чихэнд урсан орно

Урууланд гашуун амтагдана

Хацар даган урсана,

Тэр нулимс...

Чи явчихжээ,

Алс холын нутаг луу

Явчихсан зүгрүү чинь би хараад

Чиний тухай бодно...

Fall in love with myself

Өөрөөс минь өөр хэн ч анзаараамгүй

Тэр ихэмсэг даруухан нүдэндээ

Өөрөөс минь өөр хэн ч мэдэхгүй

Тэр хор шартай, зоригтой аашиндаа

Хэн ч ялгаж танихын аргагүй

Сүнс мэт цагаан арьсандаа

Мөнхөд хүйт даачихсан байдаг тэр

Хүв хүйтэн гарандаа

Хэнээс ч илүү дурлачихаад

Хэдэн мянган жил амьдарчихсан хана цааз мэт л хөшиж орхисон

Хувцасны минь цаана буй гоо үзэсгэлэн...

Үүний тухай бичиж ч чадашгүй нь.